четверг, 11 июня 2015 г.

Я мог бы стать стенд-ап комиком

Женщина Дождя
Автор: Светлана Телец
I think that Zodiac and John Wayne Gacy were artists. And yes, they were different, no like others, because being normal is mainstream, so you have to have about 40 children corpses in you underground floor and shoot 16-29 years old young gentlemen and ladies to have slaves in your afterlife. If I would believe that killing 16-29 years old ladies will be my ticket to Valhalla maybe I would be a serial killer too, who knows? Some thinks that murder is something scary, and it is soo~ hard to kill someone first time, but remember The Fisher. When he was 13 years old, he killed a cat and took of its flesh. When he was masturbating, he was thinking about burning his classmates. What do you think, he was sad or happy when he killed that poor 11 years old boy? Or was god happy or sad when he created us? Or what were the feels of that one guy who told somebody about such a creation like ‘god’? I think he was under drugs. They both were under drugs. But it is definitely not about what I had to talk about. Actually, I think that no matter in what mood are you, it can cause for a new inspiration. I know, you all are optimists with pink goggles, and life is great and so on, but for a second, imagine that sadness is as good feeling as happiness, I mean like, they are different, but they both gives you the same pleasure, like, I don’t know, listening to the favorite part of your favorite song and kissing her lips? So many ways to have a mental orgasm, eh? Anyways, what I am trying to say, I can be great stand-up comedian, because I can change the theme of discussion so slightly.
The thing is, that no matter is Zodiac in his personal Valhalla now or not, artists usually get inspired by their mood and if artist succeeds he or she can make you feel the same feeling she/he had when was writing (yes, writing) the scene on the picture. And my favorite masterpiece is Svetlana Telets’ «
Женщина Дождя», it does not have adapted translation to English, so let's just call it Rain Lady. So, Svetlana had a feeling that someone was watching her, and when she wrote the picture of Rain Lady everyone who bought that masterpiece couldn’t take even 2 week with it. They were returning the picture with complaint that they have a feeling that someone is watching them. What I am trying to say, you can make a tool out of anything: starting from happiness and ending with a desire to do a suicide.

Zodiac, the Partisan Killer









The Zodiac Killer was a serial killer who operated in northern California in the late 1960s and early 1970s. The killer's identity remains unknown. The Zodiac murdered victims in Benicia, Vallejo, Lake Berryessa, and San Francisco between December 1968 and October 1969. Four men and three women between the ages of 16 and 29 were targeted. The killer originated the name "Zodiac" in an August 7, 1969 letter to the local Bay Area press, which was just one in a series of taunting letters. These letters included four cryptograms (or ciphers). Of the four cryptograms sent,  only 408-symbol cipher cryptrogram was solved, and this is what it was saying:

"I LIKE KILLING PEOPLE BECAUSE IT IS SO MUCH FUN IT IS MORE FUN THAN KILLING WILD GAME IN THE FORREST BECAUSE MAN IS THE MOST DANGEROUE ANAMAL OF ALL TO KILL SOMETHING GIVES ME THE MOST THRILLING EXPERENCE IT IS EVEN BETTER THAN GETTING YOUR ROCKS OFF WITH A GIRL THE BEST PART OF IT IS THAE WHEN I DIE I WILL BE REBORN IN PARADICE AND THEI HAVE KILLED WILL BECOME MY SLAVES I WILL NOT GIVE YOU MY NAME BECAUSE YOU WILL TRY TO SLOI DOWN OR ATOP MY COLLECTIOG OF SLAVES FOR MY AFTERLIFE EBEORIETEMETHHPITI"
The symbol used by the Zodiac Killer to sign his correspondence
The meaning, if any, of the final eighteen letters has not been determined.

Although the Zodiac achieved 37 murders in letters to the newspapers, investigators agree on only seven confirmed victims, two of whom survived. They are:

•David Arthur Faraday, 17, and Betty Lou Jensen, 16: shot and killed on December 20, 1968, on Lake Herman Road, within the city limits of Benicia. Coordinates:  38°5′41.61″N 122°8′38.24″W

•Michael Renault Mageau, 19, and Darlene Elizabeth Ferrin, 22: shot on July 4, 1969, in the parking lot of Blue Rock Springs Park in Vallejo. While Mageau survived the attack, Ferrin was pronounced dead on arrival at Kaiser Foundation Hospital. Coordinates:  38°7′33.56″N 122°11′27.94″W

•Bryan Calvin Hartnell, 20, and Cecelia Ann Shepard, 22: stabbed on September 27, 1969, at Lake Berryessa in Napa County. Hartnell survived eight stab wounds to the back, but Shepard died as a result of her injuries on September 29, 1969. Coordinates:  38°33′48.29″N 122°13′54.43″W

•Paul Lee Stine, 29: shot and killed on October 11, 1969, in the Presidio Heights neighborhood in San Francisco. Coordinates:  37°47′19.47″N 122°27′25.54″W



среда, 1 апреля 2015 г.

[Мысли Вслух] Понятия и их восприятие

Каждый раз, когда вы говорите что такие понятия как 'нормально', 'правильно' или 'не правильно' нету, вы говорите то, что по ВАШЕМУ правильно. Не будьте идиотами, вдумайтесь уже. Все эти понятия существуют, но далеко не на верхних уровнях понятия. К примеру, если вы - шизофреник, то в общем спектре, если взглянуть на всех людей, вы не нормальный. Если же посмотреть на вас, как на всех шизофреников, в вас нету ничего особенного, вы такой же как и они. Выходит вы и нормальный и не нормальный. Каждая из этих понятий по своему правильна, но на РАЗНЫХ уровнях.
P.S. Прогрессировать узнавая что то новое - бесполезно. Попробуйте понять логику и строение того, что вы хотели узнать. В противном случае - это массовая деградация.

среда, 11 марта 2015 г.

Եղիշե Չարենց - ուսումնական նախագիծ


1. Եղիշե Չարենց - Մահվան Տեսիլ
Որպես լքված թավջութակի ձգված մի լար`
Դողում է սիրտս կարոտով մի ահարկու.
Կարոտներիս գագաթն է այն` վերջի՜ն քնար.–
Մի պիրկ պարան ու երկնուղեշ[1] փայտեր երկու։
Որպես բախտիս մութ քամահրանքը, կամ որպես
Մի հին խոստում, որ անկատար, դրժած թողի —
Կախաղանի փայտերն ահա քաղաքի մեջ
Կանգնել են, սեգ, ու սպասում են կախվողի։
Կանգնել են, լուռ իրար կքած, փայտեր երկու,
Ու մեջտեղում դողում է, մեղկ ու երերուն,
Մի գորշ պարան, ինչպես տխուր այս օրերում
Անբոց մորմոքը նաիրյան իմ ո՜րբ հոգու:
Իջել է շուրջը մի անհուր իրիկնաժամ,
ՈՒ լռություն մի անստվեր, անդուռ, անդող,
Ինչպես մորմոքը օրերի, ինչպես դաժան
Մահվան թախիծը՝ իմ անլուր սիրտը բանտող:
Ու խանութները, գորշ կքած, ու այն մարդիկ,
Որ հավաքվել են փայտերի շուրջը հիմա,
Մահվան բեկուն այդ քնարին այդքան մոտիկ —
Ի՞նչ են ուզում՝ այդքան տխուր ու ակամա:
Եվ արդյոք ո՞վ է երազել այդքան դաժան —
Ու լուսավոր առավոտները իմ հոգու
Ո՞վ դարձրեց — մի անկրակ իրիկնաժամ,
Ու գորշ պարան, ու երկնուղեշ փայտե՛ր երկու։
Գուցե այդ ե՛ս եմ, որ սրտով իմ լուսնահար
Ո՛չ մի կրակ հեռուներից ձեզ չբերի,
Ու ցանկացա, որ չօրհներգե ո՛չ մի քնար
Լուսապսակ, պայծառ գալիքը Նաիրի․․․

Երթամ հիմա: Ու կարոտով անմխիթար,
Իմ երգիչի երազներով ու հրերով,
Անհրապույր իմ օրերի երգով մթար[2]
Ու նաիրյան իմ երազի վերջին սիրով,—
Երթամ մարող ու մարմրող իրիկվա մեջ,
Որպես ուրու հալածական, որպես տեսիլ,—
Տա՜մ պարանոցս կարոտին այն երկնուղեշ
Ու օրորվեմ` եղերական[3] ու անբասիր․․․
Թող ո՛չ մի զոհ չպահանջվի ինձնից բացի,
Ուրիշ ոտքեր կախաղանին թող մոտ չգան.
Եվ թող տեսնեն ի՛մ աչքերի մեջ կախվածի,
Իմ բո՛րբ երկիր, լուսապսակ քո ապագան։
Թող դուրս ընկած իմ աչքերի մեջ կախվածի
Նոքա տեսնեն պայծառ օրերդ ապագա,—
Թող ո՛չ մի զոհ չպահանջվի ինձնից բացի,
Ո՛չ մի ստվեր կախաղանին թող մոտ չգա․․․


3. Ի՞նչ տպավորություն ստացաք:  Գրե՛ք այդ մասին:
4. Ըստ նախասիրության՝ ներկայացրե՛ք երկու բանաստեղծություն: Հիմնավորե՛ք ընտրությունը:
Կարդացեք այստեղ։
2.1936թ. հուլիս-օգոստոս ամիսներին սկսվում են հայ մտավորականության ձերբակալությունները: Եղիշե Չարենցին սեպտեմբերի 5-ին տնային կալանքի են ենթարկում` մեղադրելով ահաբեկչության և նացիոնալիզմի մեջ: Բոլոր գրախանութներից վերացնում են նրա գրքերը, իսկ նորերի հրատարակումը կտրականապես դադարեցնում: Սկսվում են ճնշումները ընտանիքի հանդեպ:

Որոշ ժամանակ անց հանճարեղ բանաստեղծին ձերբակալում են և հակասովետական գործունեություն մեղադրանք ներկայացնում:
Նրա վիճակը ծանրացել էր նոյեմբերի 17-ից, այդ իսկ պատճառով տեղափոխվել էր բանտի հիվանդանոց: Աղասի Խանջյանը սկսում է բանակցություններ վրաել, որպեսզի Չարենցին ույլատրեն մեկնել արտասահման բուժման նպատակով: Սակայն Խանջյանի դավադիր սպանությունը ձախողում է Չարենցի մեկնումը, և արդյունքում, որոշ ժամանակ անց, նոյեմբերի 27-ին, Եղիշե Չարենցն մահանում է երևանյան բանտերի հիվանդանոցներից մեկում: Ըստ պաշտոնական թղթերի՝ դիահերձումը ցույց է տվել, որ մահվան պատճառը չափազանց տկարացած առողջական վիճակն է եղել, ինչի համար հիմք են ծառայել մի շարք հիվանդություններ՝ խորացած մորֆինիզմը, որից հյուծվել է օրգանիզմը (մորֆիի բացակայությունը վերջին օրերին հասցրել է աղեստամոքսային ուղու քայքայմանը), շարունակական պլևրիտը, լյարդի էխինակոկը և երիկամի բորբոքումը:
Նրան հողին հանձնեցին գիշերը, բոլորի աչքերից հեռու, Երևան Էջմիածին տանող խճուղու ձախ կողմում, Հրազդանի աջ ափին, ձորի բարձրունքում գտնվող ներքին գործերի նախարարության պանսիոնատի այու քարքարուտների մեջ:

3.
Տպավորություննե՞ր: Շատ տպավորություններ չստացա, այնպես էլ չի որ շատ եմ ցավում նրա կորուստի համար, քանի որ կարծում եմ, որ պետք է զավլ բոլոր զհերի համար ինչպես մեկի, ոչ թե միայն մեկի համար: Ուրիշը կասեր "Վա՜յ, Չարենցը սենց, Չարենցը նենց", բայց շատ մարդիկ են ծանր կյանք ունեցել Սովետական Միության ժամանակ, և ամբողջ ուշադրությունը տալ մի մարդուն, միայն իր սոցիալական կարգավիճակից` անարդար է։
4. Չարենցի բանաստեղծություննեից շատ չեմ կարդացել, և կարդացածիցս դուրս եկել է միայն «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը, քանի որ նա իմ մեջ միշտ հայրենասիրական զգացմունքներ է արդնացրել: Ես ավելի շատ սիրում եմ ավելի ցինիկ բանաստեղծություններ, օրինակ, Չառլզ Բուկովսկիի բանաստեղծությունները, որտեղ զգացվում է, թե նրան ինչքան մեկ է այն ամենը, ինչ կատարվում է նրա շուրջը: Կարդալուց հասկանում էս, որ նա զգացմունքներից ազատ և երջանիկ մարդ է, այլ ոչ թե օրինակ ինչ-որ երկրորդ Տերյան: Չնայած այն, միևնույն է, շատ բանաստեղծություններ ուղղակի հոյակապ են գրված, և չի կարելի նրանց չսիրել, և չհպարտանալ, որ ձեր ազգի պատմության մեջ այսպիսի բանաստեղծ է եղել։

Եղիշե Չարենց – Հեռացումի խոսքեր(Սեղմեք այստեղ կարդալու համար)
Իմ աչքերի մեջ այնքա՛ն կրակներ եմ մարել ես
Եվ հոգուս մեջ, հուսահատ, այնքան աստղեր եմ մարել:
Կյանքս, որ հուշ է դարձել, հեռանալիս չանիծես.
Կյանքս կանցնի, կմարի — բայց երգս կա, կապրի դեռ:

Կյանքս կանցնի, կմարի, որպես կրակ ճահիճում`
Աննպատակ ու տարտամ, անմխիթար ու անհույս:
Երգերիս մեջ — դու գիտե՞ս — ինձ ոչ-ոք չի ճանաչում`
Կարծես ուրի՛շն է երգում կապույտ կարոտը հոգուս:

Հավիտյան գոց ու անխոս` թափառել եմ ու լռել.
Ոչ-ոք, ոչ-ո՜ք չգիտե` արդյոք ի՞նչ է կյանքս, ես.
Միայն գիտեն, որ կյանքում ինչ-որ երգեր եմ գրել,
Ինչպես գիտեմ, որ դու կաս, որ սիրում է մեկը քեզ:

Ես երգել եմ քո հոգին, քո ժպիտը լուսավոր,
Քո աչքերի, քո դեմքի տխրությունը սրբազան.
Կյանքս թողած անհունում — ես երգել եմ սերը խոր
Ու կարոտը թևերիս, որ երբե՛ք քեզ չհասան…

Մոտենում է, քո՜ւյր իմ, ա՛խ, իրիկունս միգամած.
Ես ի՞նչ անեմ, որ հոգիս չհեծկլտա կարոտից.
Ինչպե՞ս, ինչպե՞ս ընդունեմ կյանքիս բաժակը քամած,
Որ ձեռքերս չդողան, որ օրերս ներե՛ն ինձ:

Գուցե՛ հանկարծ կասկածեմ, չհավատամ ինքս, ես,
Ու սուտ թվա իմ հոգուն քո կարոտը սրբազան…
— Ի՛նչ էլ լինի, քո՜ւյր իմ, քո՜ւյր, հեռանալիս չանիծե՛ս
Խե՛ղճ կարոտը թևերիս, որ երբե՛ք քեզ չհասան…
1917